Friday, April 29, 2011

Say, Hello Stranger!


Have you ever fall in love with a stranger? If yes, siguro ay makakarelate ka sa kuwento ng Hello Stranger, isang Thai film na kinunan ang halos 90% ng movie sa bansang Korea.

I have this eagerness to know film from Thailand because it gives me different taste and Hello Stranger is another great movie I’ve watched. It was released last year 2010 and directed by Banjong Pisanthanakun (siya rin ang director ng Shutter at Alone).

Attracted na ako sa trailer pa lang ng movie na ito at talagang inabangan ko sa youtube…(sa youtube ko lang pinanood dahil hindi naman maipapalabas dito sa atin L).

Tungkol ito sa isang lalaki’t babae na nagpunta sa bansang Korea at doon nagkita at nagkasama sa isang masayang adventure na gusto nilang gawin.

Heartbroken si Lalaki dahil supposed to be kasama niya ang GF niya sa tour pero bigo dahil sa nabalitaan niyang magpapakasal na ito sa iba habang si Babae naman ay nagsinungaling sa kanyang BF na kasama niya ang kanyang bestfriend but later on ay nalaman nito at sila’y nagbreak.

Dahil sa walang kakilala si Lalaki at hindi siya familiar sa lugar kaya bumuntot siya sa babae at nagshare sila ng mga gusto nilang mga gawin at ng kanilang lovelife. And later on, sa kanilang pagbalik sa Thailand ay saka lang nila nalaman ang kanilang mga nararamdaman para sa isa’t isa.

Nakakatuwa ang kabuuang ng pelikula mula sa umpisa hanggang sa katapusan nito. Nandoon ang thrill at excitement kung magkakatuluyan ba sila o hindi…maging ang tunay na pangalan ng mga character ay kaabang-abang ngunit sawi ang manonood na malaman ang real name ng mga bida.

They have this saying “It’s nice not knowing you!” Sabi kasi ng babae mas maganda na hindi nila alam kung anong tunay nilang mga pangalan para di complicated…para kung sakaling nakakahiya ang gawin nila ay hindi nila maipagsasabi sa iba. Kaya gumawa sila ng tawagan ‘Dang’ si lalaki na ginampanan ni Chanthavit Dhanasevi na siya ring bida sa Coming Soon a horror film at ‘May’ naman si babae na ginampanan naman ni Nuengthida Sophon.

Magaling ang naging pag-arte nila at ramdam ko ‘yung enjoyment nilang dalawa habang nilalakbay ang kabuuan ng bansang Korea lalo na ang mga lugar kung saan nag-shoot ng mga Koreanobela.

Nakakatuwa ang part kung saan natulog sila sa isang hotel at naglokohan sila about their lovelife. Kahit ako nakaramdam ng kaba dahil seryoso, iyon naman pala ay isang malaking joke!

Isa sa mga magandang eksena ang ginawa ni Dang para kay May ay isang date kay Bae Yong Joon dahil sa idol niya ito…but wait…noong una akala ko talaga si Yong Joon...  iyon pala..kamukha lang! At ang isa ay nung nasa may skiing sila…gusto ng babae na makakita ng snow at kung nandun na siya ay maghuhubad siya ng naked at si lalaki naman ay kakain ng snow dahil gusto niyang malaman ang lasa nito. It was really funny and sweet!  

Kakabitin nga lang ang katapusan dahil sa hindi malaman kung nagkita ba talaga sila pagbalik sa Thailand dahil sa favorite radio program lang nalaman ng babae na hindi pala natuloy ang pagpapakasal ni Dang sa GF niya at siya pala ang talagang mahal nito. Hanggang sa huli stranger pa rin ang mga bida sa mga manonood dahil sa hindi man lang nalaman ang real name ng dalawa.

It’s a feel good movie…you'll laugh and cry then you’ll fall in love! (*^_^)











Monday, March 28, 2011

Catch Me, I'm In Love

‘True love waits.’

Ito ang sinabi ni Roan Sanchez of Caloocan City na ginampanan ni Sarah Geronimo sa kanyang bagong pelikulang may pamagat na Catch Me…I’m In Love. Kapareha niya sa unang pagkakataon si Gerald Anderson bilang si Erick Rodriguez na anak ng presidente ng bansa. Hatid ito ng Star Cinema at Viva Films sa direksyon ni Mae Cruz.


Simple lang ang takbo ng story tulad ng ibang romantic comedy. Sinimulan sa panaginip kung saan nakita ni Roan ang isang nakatalikod na lalaki. Pipilitin niyang malapitan ito sa dami ng mga taong naglalabas pasok upang makita ang mukha nito subalit mabibigo dahil magigising siya.

Nag-iisang babae sa magkakapatid kaya’t madalas ay pinag-aasar siya ng kanyang mga kuya dahil sa hindi pa ito nagkakaroon ng boyfriend. Maging ang kanyang mga kasamahan sa trabaho ay naiinip sa paghihintay. Sa isang event na in-organized ng Helping Hands a non-profit organization kung saan isa siya sa social worker, nakilala niya si Erick. Hindi sinasadyang nakapagbigay ng comment si Roan habang nagbibigay ng speech si Erick.

Dahil sa insidenteng naganap ipinatawag siya ng presidente na ginampanan ni Christopher De Leon na inakala niyang nagalit subalit kabaligtaran ang nangyari. Pinasama nito sa immersion si Erick at si Roan ang mag-eevaluate sa performance nito.

Sa unang part ng pelikula puno ng mga nakakatuwa at nakakakilig na eksena. Halos lahat ng manonood ay napapahagikgik o kaya nama’y matatawa ng malakas o kaya nama’y kilig na kilig sa mga eksena na magkasama ang dalawang bida.


Sa bandang gitna nagkaroon ng problema kung saan sila na at dahil sa anak ng presidente si Erick nagkaroon ng insecurities si Roan habang si Erick naman ay ginagawa ang lahat at walang pakialam sa sinasabi ng ibang tao.

Walang love triangle sa story although nandoon si Matteo Guidicelli na may lihim na pagtingin kay Roan. Tumakbo ang istorya sa mga isyung pansarili ni Roan kung dapat pa ba niyang ituloy ang kanilang relasyon o hindi na samantalang si Erick problema sa pagitan ng kanyang ama ang isyu.

Kumpara sa ibang pelikulang Pinoy, mas mabilis ang mga pangyayari sa loob ng pelikulang ito pero maganda ang kabuuan. It will remind you of how you fall in love for the first time. Feelings na masarap maramdaman…habang kasama ang nagpatibok ng iyong puso.


Mahusay ang pagganap ni Sarah Geronimo at natural ganoon din naman si Gerald Anderson. May chemistry silang dalawa na kaya nilang pakiligin ang mga manonood. Noong una may mga nagsasabi na parang di naman sila bagay ngunit habang nanonood ay imposibleng hindi ka kiligin.

It’s a nice movie…masarap sa pakiramdam habang lumalabas ng sinehan dahil maganda at masaya. Isa rin sa maganda sa mga pellikula ni Sarah ay wala gaanong kissing scene na kung minsan ay nakaka-umay na.

Graded B ito ng Cinema Evaluation Board kaya’t pwedeng pambuong pamilya. 





Pahabol.... posible kaya na magkaroon ng part 2...wish ko lang! 

Sunday, March 13, 2011

Bangkok Traffic Love Story

"If we have a boyfriend, but he's never free to eat out with us, never have time to go anywhere with us, so what's the point of having one?"

Simula ng mapanood ko ang Crazy Little Thing Called Love nagkaroon na ako ng interes sa mga Thai Movie. Nagsimula akong mag-search ng mga Thai movie…and the title of this movie caught my attention.

Na-released ito, two years ago by GTH…October 15, 2009 sa Thailand. It was directed by Adirsorn Tresirikasem and the story written by Navapol Thamrongruttanarit.

Isang typical na kwento ang hatid ng movie na ito. Tungkol sa isang 30 yrs. old na girl na si Mei Li (Sirin Horwang) na nakaramdam ng lungkot ng mag-asawa ang kaibigan niyang si Ped. Pressured din siya dahil sa siya na lang ang walang asawa sa kanilang magkakaibigan. Sa Kasal ni Ped, marami siyang nainom na wine kaya ang ending nakatulog siya sa kwarto ng bagong kasal. Nagising siya ng madaling araw ngunit muntik mabangga ang kanyang minamanehong kotse at sumadsad ito sa barrier para matanggal ang side mirror nito. Dito niya nakilala si Loong (Theeradej Wongpuapan) isang engineer na nagta-trabaho sa BTS skytrain.

Sa loob ng 17 years, inisip niya na ang hindi maganda na babae ang gumawa ng first move sa lalaki dahil sa sinabi ng nanay niya noon…pero nalaman n’ya sa kanyang ina na ito pala ang unang gumawa ng paraan para maging malapit sila ng tatay nito. Kaya gumawa siya ng paraan para magkalapit sila ni Loong.

Nakakatuwa ang effort na ginawa ni Mei Li para makasama si Loong kahit magkaiba sila ng oras ng trabaho. Pang-umaga kasi si Mei Li habang panggabi naman si Loong. Ilang gamit ni Loong ang aksidenteng nasira ni Mei Li…una ang sunglasses, laptop at ang digital camera nito. Pero gumawa siya ng paraan para makabawi at naging malapit sila.

Inanyayahan ni Loong si Li na sumama sa Family day ng BTS at doon nalaman ni Li na aalis pala si Loong para mag-aral sa Germany for two years. Gusto sana ni Loong na ipagpatuloy kung anong meron sa kanila kahit malayo siya pero mas pinili ni Li na maging acquaintance na lang sila.

Maganda ang story…magaan sa pakiramdam at talagang nakakatawa ang mga eksena. Maganda rin ang chemistry ng dalawang bida…ramdam ang kilig at saya ng palabas dahil sa kanila. Nakaka-touch sa bandang hulihan kung saan may pinadalang box si Loong kay Li at nakalagay lahat doon ang mga bagay na nag-connect sa kanilang dalawa…side mirror, box ng sunglasses, sirang laptop at digicam. Nagustuhan ko ang naging ending…kahit medyo basa na ng manonood na muli silang magkikita after two years…naging maganda pa rin ang dating ng katapusan.


Sa kabuuan, worth it ang oras ko sa panonood ng pelikulang ito and I really like the idea of movie like this one na kikiligin ka kahit walang kissing scene. Kahit sino pwedeng maka-relate sa kuwento, di lang ito para sa mga babae pwedeng-pwede rin sa mga lalaki.(*^_^)


Friday, March 4, 2011

'Minsan Lang Kita Iibigin' sa Lunes na!


 Inaabangan ko ang serye na uumpisahan ng Kapamilya (Channel 2) ang ‘Minsan Lang Kita Iibigin.’ Sa Lunes (March 7) na ito, pagkatapos ng Mutya.

Maganda ang trailer ng Minsan Lang Kita Iibigin. Mula sa mga cast at maging sa magiging ikot ng kuwento. Kakaibang Kim Chui ang makikita base sa mga trailer. Sa umpisa nga, akala ko ay talagang main cast siya iyon pala ay siya ang batang Lorna Tolentino…at bakit naman hindi…may K naman siguro siya at maging si Erich Gonzales na gaganap na batang Amy Austria.


 Panibago na namang Coco Martin ang nasa seryeng ito. Kung dati-rati ay kontrabida…ngayon siya na ang bida. Siguro nama’y dapat lang na mabigyan siya ng pagkakataon sapagkat marami na rin siyang napatunayan sa pag-arte lalo na sa mga indie films.

Mukhang kakaibang Andi Eigenman din ang makikita dito..astig ang dating at maging si Maja Salvador na parehong love interest ng dalawang Coco Martin.

Base sa trailer, maganda ang kuwento ng bagong palabas na ito…sa pagitan ng mga alagad ng batas at mga taong labas na may ipinaglalaban na paninindigan. Matatalakay rin ang mga isyung pampamilya sa pagitan ng mga magulang at anak; maging sa magkapatid at syempre tungkol sa pag-ibig.

Nakakatakam ang trailer. Nakakahikayat sa mga manonood kung kaya’t marahil marami na ang nag-aabang sa unang araw nito sa telebisyon subalit sana’y hindi lamang sa simula maging kapana-panabik ang serye sapagkat kung minsan ay basa na ng manonood ang mga mangyayari o kaya naman ay hindi ma-sustain ang ganda ng kuwento. Sana’y hindi lang simula at wakas ang maging kapana-panabik sa bagong palabas na ito. 




Thursday, March 3, 2011

He Who Can’t Marry

I was just looking for something to watch and the title gives me some thought…why can’t he marry? For some reason, I find this series hilarious almost in all episodes…no dull moment as in!

Anyway, it’s all about Jo Jae Hee (Ji Jin He), 40 yrs old na siya at wala sa bokabolaryo niya ang mag-settle down o mag-asawa. Wala nang hahanapin pa sa kanya…isa siyang architect, may sariling bahay, may ipon, at may looks din naman. Kaya nga lang madalas na ikinatu-turn off ng mga girls sa kanya…lagi siyang detalyado sa mga bagay-bagay. Mas madalas na sarili lang niya ang kanyang iniisip. Ayaw din niyang may nang-iinvade ng kanyang gamit.
Makikilala niya ang tatlong babae na nagbago sa buhay niya. Isa doon si  Yoon Ki Ran (Yang Jeong Ah) na ka-trabaho at nasasakyan ang pagiging iba niya. Pangalawa si Jeong Yoo Jin (Kim So Eun) na naging kapitbahay niya ng ilang buwan kasama ang kanyang alagang aso na Chihuahua. At si Dr. Jang Moon-jeong (Uhm Jung Hwa ) na naging dahilang para magkaroon siya ng pakialam sa mga taong nakapalibot sa kanya at dahilan para maisip niya ang makipagrelasyon.

Mula sa Japan ang palabas na ito na may pamagat na Kekkon Dekinai Otoko na pinalabas noong 2006 at ni-remake ng Korea noong 2009. Hindi ko naisip na remake ito at kahit hindi ko pa napapanood ang original version ay nagustuhan ko ang story na sinasabing hindi naman nalalayo sa orig.
Nakakatuwa ang mga eksena at realistic ang mga pangyayari. Tungkol kasi ito sa mga taong wala pang asawa na wala na sa kalendaryo ang edad at napre-pressure sa mga magulang dahil gustong-gusto na nilang magkaapo. Sa kuwento kasi, si Jae Hee ay masaya sa buhay niya kahit nag-iisa. Mag-isa siyang nanood ng mga pelikula, kumakain sa restaurant o kaya sa bar maging sa mga board games na kailangan ng kasama ay nilalaro niyang mag-isa. Gusto ng nanay niya na mag-asawa na siya para may mag-alaga na sa kanya lalo na’t nagkakasakit siya.
Lagi namang pinapadala ng tatay ni Dr. Jang ang kanyang information sa mga match maker o kaya sa mga blind dates na madalas ay ikinaiinis niya… sa tatlong beses niyang nagpunta sa blind dates…isang lalaki lang ang name-meet niya at hindi tumatagal sa limang minuto ang usapan nila.

Nakilala ni Jae Hee si Dr. Jang dahil sa sakit niya at simula noong inoperahan siya nito ay halos lagi na siyang laman ng ospital para magpa-check up. Pero madalas na-iinsulto niya si Dr. Jang dahl na rin sa matabil niyang pagsasalita habang si Dr. Jang naman ay nahuhulog ang loob sa kanya.

Nakaramdam ng kalungkutan si Jae Hee simula ng makilala niya si Dr. Jang kaya naman palagi itong nagpupunta ospital para magpa-konsulta kahit wala naman siyang sakit.  Insensitive si Jae Hee kaya hindi niya agad na-realize ang feelings niya para sa babae kaya’t sa bandang huli ay parang sumuko na si Dr. Jang pero nahanap siya ni Jae Hee.

Walang kasalang nangyari sa ending pero ayos lang dahil sa huli…ipinakita naman na malaki ang pagbabago sa katauhan ng bida. Natuwa ako sa mga title ng bawat episode, sa mga eksena at conflict na ibinunga ng pagiging weird ni Jae Hee ‘yun nga lang medyo over acting si Ji Jin Hee sa ilang scene na marahil ay talagang sinadya.

Sa tingin ko nga marami ang makakarelate sa palabas na ito lalo na iyong mga gusto nang makahanap ng magiging partner niya for life pero hindi dumating-dating.  May 16 episode ang palabas na ito na puno ng mga katatawanan at mga tunay na pangyayari sa buhay ng mga naghahanap ng pag-ibig sa medyo late na age to marry.

Monday, February 21, 2011

Speedy Scandal

Marami na akong napanood na movie na madalas ang bida ay si Cha Tae-hyun at isa na na dito ang Speedy Scandal kung saan isa siyang lolo sa edad na 36. Syempre, nakakatawa pero sa bandang huli may konting kurot sa puso.

It was released in December 2008 and directed by Kang Hyeong-cheol distributed by Lotte Entertainment. Kasama  si Park Bo-young dito na gumanap bilang si Hwang Jeong-Nam na anak ni Cha na gumanap bilang si Nam Hyeon-soo.

Isang Disk Jockey sa isang radio station si Nam Hyeon-soo na dating Teen Idol. Sa kanyang radio program madalas tumawag o kaya ay magpadala ng message ang mga listener niya tungkol sa paghingi ng payo at isa sa naging caller niya ay si Hwang Jeong-Nam. Single mother ito na humihingi ng payo kung kailangan ba niyang puntahan at magpakilala sa kanyang tatay. Pinayuhan niya ito not knowing na siya pala ang ama na tinutukoy nito.

Dumating Si Jeong-nam na ang tunay na pangalan ay Jae-in kasama ang anak niya na si Hwang Ki-dong (Wang Seok-Hyeon) sa bahay niya. Di n’ya matanggap na may anak na siya kaya para makasiguro nagpa-DNA blood test sila at lumabas na siya nga ang ama nito. Wala siyang nagawa kundi patirahin ito sa kasama niya. Iningatan niyang hindi malaman ng media and tungkol sa kanyang anak dahil sa ayaw niyang magka-scandal.

Naging popular sa kanyang radio program ang tungkol sa buhay ni Jae-in at dahil dito gumawa siya ng update tungkol sa nangyayari sa kanyang anak para makakuha ng magandang rating. Magaling kumanta si Jae-in at sumali siya sa isang radio contest kung saan DJ si Hyeon-soo. Noong una ay tinutulan niya itong sumali ngunit sa huli ay natutunan n’ya ring alalahanin at mahalin ang dalawa.

Si Hyeon-soo na rin ang tumayong guardian nung dalawa at dahil sa paghahatid niya kay Ki-dong sa school ay nakilala niya ang teacher nito kung saan naging love interest niya. Sa kalagitnaan ay nag-away silang mag-ama at naglayas sila Jae-in isang dahilan ang pagtutol sa pagsali sa contest. Pero ginamit ni Hyeon-soo ang radio program para iparating kay Jae-in na nabigla lang siguro ang papa niya at hindi nito sinasadya ang nangyari at pinauuwi na niya ito.

Ngunit sa mismong grand finals…nawala si Ki-dong at humingi ng si Jae-in ng tulong kay Hyeon-soo habang nagsasalita ito sa stage. Tinawag niya itong ‘papa’ na ipinagkaila naman ni Hyeon-soo nung una dahil sa ayaw nga niyang magkaroon ng scandal. Ngunit nang makita niyang kinakaladkad na ng mga security guard si Jae-in ay hindi niya natiis at tinulungan n’ya.

Sa araw ng kanilang press conference para linawin ang scandal. Magsisimula pa lang ito ay nabaling na ang attention ng mga tao sa ibang artista. Ito ay dahilan kung bakit Speedy Scandal ang pamagat…dahil bago pa lang magsisimula ang scandal sa buhay ni Hyeon-soo ay natabunan na ito ng iba pang scandal sa ibang artista.

Na-enjoy ko ang kabuuan ng movie. Ngustuhan ko ang pagkakasunud-sunod ng mga pangyayari at maging ang mga eksena about sa Father and daughter. Magaling ang pag-arte nila Cha Tae-hyun at Park Bo-young parang natural lang. I also like the part that Bo-young sing and the last part kung saan the whole family sing ‘Walking on Sunshine.’

(While watching it…I was thinking about my father. Well, isa sa masarap gawin ang tumugtog ng gitara with your father. )
I love her voice...she's great!
 I never thought it would be a family oriented movie…dahil sa pamagat nito.  Gusto ko ang values na inilagay sa loob ng story…ang pagkakaroon ng pakialam sa kapwa mo…lalo na kung kapamilya mo. Matutong pahalagahan ang mga taong nakapaligid sa atin.
this is really funny...LOL..
 Hindi na ako magtataka kung bakit naging box office hit ang pelikulang ito dahil sulit na sa tawanan, may magandang bagay din ipinababatid sa mga manonood. Another great movie of Cha Tae-hyun.

Saturday, February 12, 2011

Struck by Windstruck


 ‘Let me introduce you to my girlfriend.’-Go Myung-woo
I love Jun Ji-hyun in the movie My Sassy Girl and I’m loving her more after watching Windstruck which was said to be the prequel of My Sassy girl.

Since I started this blog as my outlet of expressing and sharing my favorite movies and series, I want to share the movies that give me reason to love Asian movies.

Bukod kasi sa My Sassy Girl which I’ve already shared…I also Love Windstruck. Na-released ito noong 2004 sa South Korea, also directed by Kwak Jae-yong the same director of My Sassy Girl.

Hindi ko na matandaan kung ilang beses ko na itong pinanood pero sa tuwing pinanonood ko ito...hindi ko mapigilan ang aking mga luha. Hindi naman ito heavy drama pero I always end up wiping tears on my face.
 Tungkol ito sa kakaibang relasyon nina kay Officer Yeo Kyung-jin (Jun Ji-hyun) at Go Myung-woo (Jang Hyuk). Nagkakilala sila dahil sa isang snatcher na inakala ni Kyung-jin na si Myung-woo. Kakaibang babaeng pulis si Kyung-jin. Palaban at walang kinakatakutan samantalang isang Physic teacher ng all-girls school si Myung-woo.

Dalawang beses niya itong dinala sa headquarter pero nahuli ang totoong suspek at si Myung-woo ang humahabol dito bago pa siya hinuli ni Kyung-jin. Labis na ikinainis ni Myung-woo na hindi man lang ito humingi ng sorry at sa sinabi ni Kyung-jin na kung gusto raw nitong marinig ang salitang ‘sorry’ ay palitan n’ya muna ang pangalan niya ng ‘Sorry.’

Muli silang nagkita dahil sa naging escort ni Myung-woo si Kyung-jin sa pag-iikot sa isa sa delekadong district dahil sa balitang maraming high school students ang nagpupunta doon. Nauwi ang ikot nila ng makialam si Kyung-jin kasama si  Myung-woo na ipinosas niya sa kanya sa meeting ng mga Russian Mafia at Korean Gangster.

Simula noon ay lagi na silang magkasama hanggang anyayahan ni Myung-woo si Kyung-jin na magpunta sa countryside. Nabanggit ni Myung-woo habang sila’y nasa ibabaw ng bundok na kung sakaling mamamatay siya ay gusto niyang bumalik bilang hangin. Ikinuwento naman ni Kyung-jin ang tale tungkol sa pakikipag-bond ng pinky finger kapag nagpa-promise. Sa kanilang pagbabalik, muntik na mamamatay si Myung-woo sa automobile accident ngunit na-save siya ni Kyung-jin.

Mula sa pagiging nakatutuwang simula hanggang kalagitnaan nabago ito nang mabaril si Myung-woo ng isang pulis habang sinusundan niya si Kyung-jin na may hinahabol na kriminal. Inakala ni Kyung-jin na siya ang nakapatay dito kung kaya’t sobrang depression ang nangyari sa kanya na umabot sa paulit-ulit na pagpapakamatay na lagi naman siyang napipigilan o kaya’y naliligtas.

Nagpaparamdam ito sa pamamagitan ng hangin. Nagpakita rin si Myung-woo sa panaginip ni Kyung-jin nang muntik na siyang mamatay dahil sa nabaril siya ng criminal na dahilan ng pagkamatay ni Myung-woo. Sinabi niya kay Kyung-jin na magpatuloy sa buhay at wag mawalan ng pag-asa.

Nagpakita din si Myung-woo bago pumunta sa kabilang buhay at sinabi na kapag narinig niya ang bulong niya mula sa hangin ibig sabihin makikilala niya ang lalaking katulad ng n’ya. Sa Police station, may nagbalik sa book na naiwan ni Myung-woo mula sa restaurant na dapat sanang meeting place nila ni Kyung-jin n’ung araw na namatay ito. Narinig ni Kyung-jin ang boses ni Myung-woo kung kaya’t hinabol ni Kyung-jin ang nagsauli ng libro na ginampanan ni Cha Tae-hyun na nakita niya sa train station (kung saan doon nag-meet silang dalawa sa My Sassy Girl).

Pinatawa muna ako ng pelikulang ito bago ako pina-iyak ng pina-iyak. Nagustuhan ko ang kabuuang kwento kahit pa sabihing may pagka-fantasy ang kalahating part nito. Naramdaman ko ang pangungulila ni Kyung-jin and I just felt na mahirap talaga ang pinagdaanan n’ya lalo na’t inakala niyang siya ang nakabaril sa kanyang bf.

Maganda ang simula, bagay ang Knockin’ on Heaven’s Door na isa sa mga nakaakit sa akin para panoorin ang kabuuan nito. Maganda rin ang mga scenery na pinakita lalo na ‘yung nagpunta sila sa countryside. Nakaka-touch din ang ginawa ni Myung-woo sa piano ni Kyung-jin dahil sa hindi n’ya tinutugtog ang mga black keys nito kung kaya’t kinulayan niya ito ng puti.

May mga nagsasabing mas maganda pa rin ang My Sassy Girl pero pareho lang namang maganda. Kung susuriin kasi ang kabuuan ng Windstruck lumalabas na ito ang prequel ng MSG dahil sa mga character at ang ending ay siyang naman simula nito.

Sa dalawang pelikula ni Kwak Jae-yong, masasabing mas puno ng damdamin  at mas maaksyon ang Windstruck compared sa MSG na mas maraming happy moments at mas magaan ang bawat scene because I cried so much in Windstruck. I also love the soundtrack of this film especially ‘Tears’ by X-Japan.